Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

..οι μέρες μου μακριά σου..

.. οι μέρες μου μακριά σου ..

Ξαναζείς, μέσα από τις αναμνήσεις, μέρες με τη μέρα.. Τι και αν πέρασαν χρόνια... σιγά σιγά θυμάσαι, αναρωτιέσαι τι έγινε τότε... αναπολείς... όταν ζεις το όνειρο, σταματάς κάθεσαι και το κοιτάς..


'Ολα περνούν; Το πιο δύσκολο αναγνώστη μου είναι να ζεις με όμορφες αναμνήσεις.. Που να βρεις θάρρος να προχωρήσεις μετά; Να ζήσεις τι; Το καλύτερο, ακόμα και όταν δεν έχεις ιδέα πως θα μοιάζει; Πολλά ερωτηματικά, πολλά χρόνια μετά στο ίδιο σημείο. Στο σημείο, όπου καταλαβαίνεις και δέχεσαι ότι απλά προχωράει η ζωή. Για εσένα, όταν νοιάζεσαι, δεν προχωράς παρακάτω, μένεις εκεί. Γεγονός πικρό, όταν είναι μονόπλευρο. Όσο και να αντιστέκεσαι και να περιμένεις το θαύμα, δε θα γίνει. Απλά προχωράς για να σταματήσεις κάπου αλλού. Ναι, είναι τόσο μάταιο, όσο ακούγεται. Φτάνεις στην συναισθηματική ενηλικίωση πια, τότε που καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει κενό, ξενέρα και τα συναφή. Μια απογοήτευση όπου κυριαρχεί. Κυριαρχεί γιατί ο ίδιος δεν γνωρίζεις τι χρειάζεται, τι χρειάζεται για ένα χαρούμενο αύριο με ένα και μόνο χαμόγελο. Κάποτε ο Έρνεστ Χεμινγουέι, είχε γράψει ότι για να μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον, απλά πρέπει να το κάνεις. Δήλωση προσωπική, λύπη έρχεται όταν το πράττεις και υπάρχει τέλος. Ναι, ναι, ναι. Για αυτό το νομοτελειακό γεγονός γράφω. Αυτό στο οποίο όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Με άλλα λόγια, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αναγνωρίζω το φόβο σου, πάντα έτσι θα είναι, αναρωτιέσαι; Απάντηση μη περιμένεις να βρεις, απλά προχώρα.

Φύγε από αυτό που νόμιζες για αληθινό, μήπως και κάποτε το βρεις. Μην είσαι δειλός, λόγια του Λουντέμη. Αρκετά δύσκολο αυτό που ζητάει, αλλά ο μόνος δρόμος. Συμπεράσματα πολλά, ένα κυριαρχεί αναγνώστη μου. Θέμα χρόνου είναι να ζήσεις ξανά, στοίχημα μεγάλο να βρεις το αληθινό. Υπόψιν, το αληθινό έχει και χρόνια εμπειρίας μέσα του οπότε αν το δεις κουρασμένο, ταλαιπωρημένο από εφήμερες αγάπες, λαβωμένο από πλανόδιους έρωτες, μη το φοβηθείς, μη το αρνηθείς.

Θυμάμαι, κάθε μέρα τι γινόταν, πως ένιωθα, τι ζούσαμε. Τα βράδια μας, τα πρωινά μας, τα λόγια μας. Δύσκολα θα ξεχάσω, το πως τα δυο μας χέρια ενώθηκαν και κάναμε την πρώτη βόλτα. Κάποιες φορές, πηγάζει από πολύ βαθιά, νομίζεις ότι είναι ανάγκη να αγαπήσεις αυτόν που έχεις δίπλα σου. Κατάλαβα πια, ότι δεν είναι έτσι, η αγάπη είναι έτσι, η συντροφικότητα που θες να έχεις με τον άλλον, στις χαρές και στη ζωή. Έτσι και εγώ θυμάμαι. Θυμάμαι ένα χρόνο, κάθε μέρα. Κάθε μια από τις μέρες, από την αρχή μέχρι το τέλος. Βέβαια, σαν άνθρωπος, αφήνω τις κακές στιγμές έξω. Δεν μπορώ να τις θυμάμαι. Το καλό με τις κακές στιγμές. Ξεχνιούνται, προσπαθείς και φεύγουν. Αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή σε τραβάει και τις αφήνεις στην άκρη. Σε αντίθεση με αυτά τα χρόνια, όπου όσο και να θέλω να αλλάξω τη ζυγαριά προς την άλλη πλευρά δε γίνεται. Όσα κιλά και να βάλω υπέρ των αρνητικών εξανεμίζονται. Έτσι μένουν οι όμορφες αναμνήσεις και ένας πόνος βαρύς γιατί δε συνεχίζονται.

Σήμερα ξυπνήσαμε μαζί, κοιτιόμασταν και αφήναμε τον έρωτα να μιλάει.

..οι μέρες μου μακριά σου..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου