Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Αντρικές κουβέντες

Καλησπέρα αναγνώστη μου.



  Έχω κάμποσους μήνες στο μυαλό μου ένα κουβάρι, με στίγματα ιδεών και απόψεων. Κυρίως, μεταξύ μας είμαστε, διαφωνιών. Επί κοινωνικού επιστητού, συγκεκριμενοποιώντας την αυθαίρετη δομή των σημερινών σχέσεων. Η πρωτότυπη σχέση κατ'εμού του ιδίου δεν έχει υπάρξει, ή δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί, πέθανε για αυτόν, πέθανε για αυτή ή κάτι παρεμφερές.. Δε μου κάνει αίσθηση, να ακούω για έρωτες, όχι σε μια τόσο υλιστική κοινωνία, δίχως τον ιδρώτα της ουτοπίας να τρέχει. Μερικά πράγματα, δεν είναι όπως το ποδήλατο, λαϊκά, κανείς δεν σου έμαθε να ερωτεύεσαι και κυριότερα να αγαπάς. Όταν κυκλοφορούν τόσες φόρμες συμπλήρωσης για την 'ιδανική σύντροφο', τόσα σύμβολα γοήτρου, δε γίνεται να πεις πως ερωτεύτηκες, με την έννοια του Αισχύλου και του Σοφοκλή. Η αγάπη είναι κάτι βαθύ,λένε, ο έρωτας κάτι παροδικό, επίσης λένε.
   Έχω κλείσει σε αυτή τη ζωή, ότι, ό,τι και να λένε, είναι βλακείες για να καλύψουν το άγνωστο και το φόβο του ανθρώπου. Σκέφτηκα δυο πολύ μικρές γραμμές, για τον έρωτα..


"" Έρωτας είναι αυτό που σε συγκλονίζει και σε αλλάζει, δίχως να σε μετατοπίζει σωματικά, μα δυνητικά να εξημερώνει τον εαυτό σου, συμπληρώνοντας το δίπλα σου..""







Υ.Γ. Το πιο όμορφο πράγμα που έχω παρατηρήσει, είναι το βλέμμα του ερωτευμένου. Για το βλέμμα είμαι σίγουρος, για το ερωτευμένος, όχι και τόσο...

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Αλλάζω

Μέρες και μέρες περνούν και θα περνούν. Ένα από τα λίγα πράγματα στη ζωή που δεν σηκώνουν αντίσταση. Περνά ο καιρός, μαζί και πολλά άλλα.Δεν μένει κάτι, ποτέ δε μένει κάτι, μόνο οι αναμνήσεις. Δίκοπο το μαχαίρι,αν δε θες να μένουν.

Αν ένα πρωί ξυπνήσεις, και δεν είναι αυτό το πρωινό σαν τα άλλα; Δεν είναι.Έχουμε αδυναμίες, δεν θέλουμε να ζούμε σε μια ρουτίνα αλλά ποθούμε τη γνώση για το αύριο. Υπαρξιακό ον,αυτός ο άνθρωπος, η ανυπαρξία της γνώσης είναι το ταίρι της στασιμότητας. Η αλλαγή ενός πρωινού δεν έρχεται γιατί δεν αφήνουμε τη ζωή μας χωρίς έλεγχο, αγωνιούμε να μάθουμε το μετά,χάνοντας την ουσία.

Όταν ξυπνήσεις, αλλάξεις, διαγράψεις τη ζωή που έκανες.Αλλάζεις, δε θες επαφές, αναμνήσεις, θες να σβήσεις, το πόνο. Αυτόν που σου προκάλεσαν οι άνθρωποι, το κενό τους. η προσπάθεια τους να το καλύψουν. Είσαι μέρος ενός μικρού παιχνιδιού, παράγοντες πολλοί, τύχη δε, καθόλου. Δεν υπάρχει σαν παράγοντας, καθορίζεις εσύ τη ζωή, τη ζωή αυτή που άφησες ίδια, χωρίς να την αλλάξεις. Αυτή που τώρα σβήνει στο φως του ίδιου ήλιου που αντικρίζεις κάθε μέρα, κάνοντας την υποχρεωτική ρουτίνα. Σκέψου να είσαι σε μια λίστα, λίστα με ονόματα και αριθμούς αντάμα. Δεν θες αριθμό, μα όλοι έχουν, δε θες όνομα, όλοι έχουν, δε θες ζωή σε επανάληψη, όλοι έχουν.....Βλέπεις και εσύ, όλοι κάθονται και παρατηρούν, αναπολούν, πιστεύουν. Χρειάζονται, ένα ρήμα, για να μην γίνουν το αντικείμενο της πρότασης, Αγαπούν, μοιράζονται, ερωτεύονται...Αυτός ο έρωτας είναι το πιο πιασάρικο στα χρόνια της ανθρωπότητας, με το δίκιο του. Χρειάζονται το νιώθω, είναι βασικό για την ύπαρξη του εαυτού σου.

Εσύ πάλι, έχεις πρόβλημα κατά τα κοινώς λεγόμενα. Δεν γνωρίζεις το τι και το πως. Διαφωνείς στην αλληλεπίδραση των συναισθημάτων, όπως είναι, όπως τα βλέπεις γύρω σου. Δε χωράει στο μυαλό σου, ότι ερωτεύεσαι για να καλύψεις τα κενά σου. Νιώθεις ότι αυτοεξευτελίζεσαι. Για αυτό λες δε γνωρίζω,δε ξέρω. Προσπαθείς να ονειρευτείς την τέλεια σύντροφο. Πώς είναι,ανάθεμα; Κανείς δε ξέρει λένε μέχρι να βρεθεί. Η τέχνη. Ένα βιβλίο.Ένα γράμμα. Αυτό ναι, το ερωτεύεσαι.

Στην αλλαγή,διαρκή,επίπονη,απολαυστική.Στην αλλαγή, θες την φαντασία, τα όνειρα, του μικρού παιδιού. Αυτά τα θολά,τα απλά, αυτά κάνουν την αλλαγή. Όπως, ερωτεύεσαι την έξαρση της φαντασίας, έτσι τα όνειρα ανοίγουν το δρόμο στην ευτυχία και στην ασάφεια. Η αλλαγή που κάνεις είναι ασαφής,έτσι πρέπει. Όταν αλλάζεις, γνωρίζεις το που πας, οχι το πως. Το ανυπέρβλητο της υπόθεσης είναι μέσα στη σκιά να βλέπεις τη ζωή.....άλλωστε δεν έχεις να ακούσεις κάτι από έναν μικρό κύριο.

http://www.youtube.com/watch?v=8eHj9Fev_Po