Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

'δυο' Λεπτά



Ακροατή μου,

σωστά γράφω, δε με διαβάζεις, με ακούς…. Μιλάω στα αισθήματα μου είπανε ένα πρωινό κάπου..

Δυο στίχοι, δυο τραγούδια και οι σκέψεις σε άλλη τάξη μεγέθους…

2 λεπτά κράτησε.Δυο λεπτά για να καταριφθούν όρκοι, υποσχέσεις και μάτια να κλαιν. Μάτια να ορκίζονται, μάτια να μιλάνε, να παρακαλούν για εμπιστοσύνη και για πίστη, μόνο δυο λεπτά… Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, ποιος να το φανταζόταν…. Πολλοί  λένε, πολλά. Άλλοι λίγοι λένε, λίγα. Δε θα σου πω τίποτα.  Δυο λεπτά αρκούν, αρκούν για να χάσεις  την πίστη σου σε δυο ματια… Δε θέλει κόπο, λίγη προσπάθεια για λίγο καλό θέατρο θέλει…Όσο περνούν τα χρόνια αρχίζω να κατέχω γιατί το θέατρο, θέλει δραματική σχολή για να το ξεκινήσεις. Το δράμα είναι η γενική κατηγορία που αρέσκεται ο άνθρωπος να παρκάρει την ψυχή του. Ή πιο συγγραφικά να την αφήνει σε πραότητα.  Σε δυο λεπτά, μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου ολάκερα μόνο του. Το να του το δηλώσεις θέλει μήνες.

΄΄Όταν αρνείσαι την πραγματικότητα, τότε λέγεσαι ονειροπόλος….Τα όνειρα μπορεί και να είναι εφιάλτες άλλωστε….

2 λεπτά αρκούν να σε αλλάξουν, να σε σκληρύνουν να σε κάνουν σαν τη πέτρα στη θάλασσα… Αλλάζει μερικές φορές θέση, αλλά ποτέ στάση….  Έτσι και εσύ.. Η στάση ζωής, οι αξίες, το καθαρό μέτωπο, είναι κάτι που λίγοι το κρατούν…. Σε αυτόν τον κόσμο είσαι ότι θέλεις να είσαι, για τους άλλους… Για εσένα σου αφήνουν να είσαι…. Γίνεσαι από το κενό του παραλογισμού… από το κενό του άλλου σου μισού… γίνεσαι ότι μπορούν οι άλλοι, μόνο που την στάση σου την ορίζεις εσύ..και ας βρίσκεσαι αλλού.

τΌσα δειλινά, όσα όρισες, όσα σου όρισαν, έζησες έντονα… Το θέμα είναι ότι σε αυτή τη μικρή ζωή, σε αυτό το μικρό ντουνιά, που λεν’ και οι ειδικότεροι του είδους, δε ζεις… Δε προλαβαίνεις… Για αυτό όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου με αυτή, ζεις δυο ζωές…όχι μια..έτσι ζεις παραπάνω, έτσι ζεις παράλληλα, και αν ακροατή μου μπερδεύεσαι σκέψου κάτι.. σκέψου τους άλλους, αυτοί που είναι οι ‘μεγάλοι΄, οι ‘δήθεν’, αυτοί και αν δεν έζησαν, αυτοί  και αν πόνεσαν..Έζησαν όσα τους όρισαν, αλλά τη στάση τους την όρισαν αυτή…

Φαντάσου, ένα τέλειο κόσμο….


ΥΓ. τώρα που φαντάστηκες, ανέτρεξε στο παρελθόν και βρες ομοιότητες, η φαντασία για το μέλλον, ορίζεται από το παρελθόν…που όλο μοιάζει σαν δυο λεπτά….