Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

'δυο' Λεπτά



Ακροατή μου,

σωστά γράφω, δε με διαβάζεις, με ακούς…. Μιλάω στα αισθήματα μου είπανε ένα πρωινό κάπου..

Δυο στίχοι, δυο τραγούδια και οι σκέψεις σε άλλη τάξη μεγέθους…

2 λεπτά κράτησε.Δυο λεπτά για να καταριφθούν όρκοι, υποσχέσεις και μάτια να κλαιν. Μάτια να ορκίζονται, μάτια να μιλάνε, να παρακαλούν για εμπιστοσύνη και για πίστη, μόνο δυο λεπτά… Ούτε δευτερόλεπτο παραπάνω, ποιος να το φανταζόταν…. Πολλοί  λένε, πολλά. Άλλοι λίγοι λένε, λίγα. Δε θα σου πω τίποτα.  Δυο λεπτά αρκούν, αρκούν για να χάσεις  την πίστη σου σε δυο ματια… Δε θέλει κόπο, λίγη προσπάθεια για λίγο καλό θέατρο θέλει…Όσο περνούν τα χρόνια αρχίζω να κατέχω γιατί το θέατρο, θέλει δραματική σχολή για να το ξεκινήσεις. Το δράμα είναι η γενική κατηγορία που αρέσκεται ο άνθρωπος να παρκάρει την ψυχή του. Ή πιο συγγραφικά να την αφήνει σε πραότητα.  Σε δυο λεπτά, μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου ολάκερα μόνο του. Το να του το δηλώσεις θέλει μήνες.

΄΄Όταν αρνείσαι την πραγματικότητα, τότε λέγεσαι ονειροπόλος….Τα όνειρα μπορεί και να είναι εφιάλτες άλλωστε….

2 λεπτά αρκούν να σε αλλάξουν, να σε σκληρύνουν να σε κάνουν σαν τη πέτρα στη θάλασσα… Αλλάζει μερικές φορές θέση, αλλά ποτέ στάση….  Έτσι και εσύ.. Η στάση ζωής, οι αξίες, το καθαρό μέτωπο, είναι κάτι που λίγοι το κρατούν…. Σε αυτόν τον κόσμο είσαι ότι θέλεις να είσαι, για τους άλλους… Για εσένα σου αφήνουν να είσαι…. Γίνεσαι από το κενό του παραλογισμού… από το κενό του άλλου σου μισού… γίνεσαι ότι μπορούν οι άλλοι, μόνο που την στάση σου την ορίζεις εσύ..και ας βρίσκεσαι αλλού.

τΌσα δειλινά, όσα όρισες, όσα σου όρισαν, έζησες έντονα… Το θέμα είναι ότι σε αυτή τη μικρή ζωή, σε αυτό το μικρό ντουνιά, που λεν’ και οι ειδικότεροι του είδους, δε ζεις… Δε προλαβαίνεις… Για αυτό όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου με αυτή, ζεις δυο ζωές…όχι μια..έτσι ζεις παραπάνω, έτσι ζεις παράλληλα, και αν ακροατή μου μπερδεύεσαι σκέψου κάτι.. σκέψου τους άλλους, αυτοί που είναι οι ‘μεγάλοι΄, οι ‘δήθεν’, αυτοί και αν δεν έζησαν, αυτοί  και αν πόνεσαν..Έζησαν όσα τους όρισαν, αλλά τη στάση τους την όρισαν αυτή…

Φαντάσου, ένα τέλειο κόσμο….


ΥΓ. τώρα που φαντάστηκες, ανέτρεξε στο παρελθόν και βρες ομοιότητες, η φαντασία για το μέλλον, ορίζεται από το παρελθόν…που όλο μοιάζει σαν δυο λεπτά….

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Γλυκιά πίκρα

Γεια σου αναγνώστη μου, πάλι στα γνωστά λημέρια, εδώ που ο 'εγκληματίας' πάντα γυρνάει...καιρό όμως είχα να γυρίσω...παραδέξου το.

Η αιτία, γνωστή ως συνήθως..

Αυθορμητισμός, πάθος, ειλικρίνεια.... 3 λέξεις μόνο.....σε 2 μέρες...
Απίθανο μου φαίνεται, και όμως... Εκεί που δεν το περιμένεις αναγνώστη μου πάντα απρόσκλητα έρχεται....μη ξεχνάς όμως, οτι και απρόσκλητα σε πολλά εισαγωγικά θα φύγει..

Ηρεμία σε διέπει, την κοιτάς στα μάτια και αισθάνεσαι ότι βλέπεις τον κόσμο...Σε κοιτάει και νομίζεις πως σε διαπερνάει κάτι...κάτι δυνατό....Τα χάδια, σε λύνουν...σε κάνουν πολλά μικρά κομματάκια, χωρίς να πονάς όμως...σου αρέσει όμως.. γιατί καιρό είχες να νιώσεις έτσι, και αν μου πεις ότι κάθε τι είναι διαφορετικό, τότε καλά σκέφτεσαι ότι ποτέ δεν ένιωσες έτσι..Χάδια του λυτρωμού ξέρεις....για αυτά που θα καιγόσουν για μία για δύο για εκατό φορές....για αυτά τα χάδια, για αυτά τα μάτια που θα έκανες τα αδύνατα δυνατά και τη Γη επίπεδη....δε γίνεται ε; και ποιος νοιάζεται εσύ προσπαθείς ... γιατί ένα πράγμα ξέρεις καλά, να τα δίνεις όλα, να τα πετάς όλα στο γιαλό και ας μην είναι για καλό μόνο.,...έτσι είσαι....έτσι μεγάλωσες, έτσι σου έμαθαν, έτσι έμαθες...δεν αλλάζει...πονάει, αλλα είσαι αληθινός...ξέρεις να νικάς....και να πανηγυρίζεις με αυτή και μόνο αυτή δίπλα σου.....αλλά αναγνώστη μου τίποτα δεν είναι εύκολο....και αν ήταν, δεν θα είχε δα και τη γλυκά....

Τα μάτια της....πραγματικά σε συγκλονίζουν....και τι δε θα έδινες να τα κοιτάς συνέχεια ε; Και τι δε θα έκανες......το ομορφότερο, ξέρεις πιο είναι, τα μάτια αυτά να παραδοθούν...να μη χρειαστεί πολιορκία....για να μην έχει κανείς απώλειες.....δε σε φοβίζει τίποτα όμως....πιστεύεις στον εαυτό σου....και πάνω από όλα πιστεύεις σε ένα ζευγάρι μάτια....κάνεις πολλά για αυτά....


Όμως τί είναι αυτό που ζητάς...; μια μέρα, μια βδομάδα, ένας χρόνος τι; ξέρεις μέσα σου, μα φοβάσαι να το πεις....όχι για να μη πληγωθείς...δεν είσαι παιδαρέλι πια....δε σε νοιάζει τι θα γίνει...αυτό που ζητάς είναι αλήθεια...η αλήθεια....μπεσαλίδικα πράγματα σε ένα κόσμο γεμάτο ψεύτες...ειρωνία ε; νομίζεις ότι κάτι βρήκες...και θες να το ψάξεις.............

Βέβαια, αναγνώστη μου περιμένεις και την απέναντι....παράξενο όμως γιατί δεν αγωνιάς καθόλου; Δε φοβάσαι το όχι, άλλαξες και εσύ άλλαξα και εγώ....Την απέναντι την κοιτάς, θες να ζήσεις....να ζήσετε....πιστεύεις ότι γίνεται ότι μπορείς ότι μπορεί, μα πάνω από όλα πιστεύεις ότι θέλετε....

Υ.Γ. Ναι, το τραγούδι είναι από Σφακιανάκη...και όμως..
Υ.Γ.2 Μπορείς να αμφισβητήσεις ότι θες, μα όχι αυτά που γράφω...
Υ.Γ.3 ;)