Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

...του "έρωτα"...

Αναγνώστη μου, γεια σου ξανά...



 Καλοκαίριασε ο καιρός και ο ήλιος λάμπει....Κρίμα να μη λάμπει και το μέσα σου...Να είναι φθινόπωρο...Ένα παράπονο και ένα καυτό δάκρυ είναι η συντροφιά σου πια....
Η αντοχή σου έχει λυγίσει πια...ελπίζεις σε ένα θαύμα...ελπίζεις σε υποσχέσεις του μέλλοντος...ξέροντας όμως ότι δε μπορούν να πραγματοποιηθούν...θες τόσο πολύ που λες ψέματα στο μέσα σου, στον εαυτό σου, ξεγελάς την αξιοπρέπεια σου για να μπορέσεις να πιστέψεις....

Να πιστέψεις ότι η αγάπη όλα τα νικά....Να πιστέψεις ότι και η αγάπη της "άλλης" δε γνωρίζει όρια....Να δεις τα συναισθήματα σου να καλπάζουν....Θυμάμαι τα προηγούμενα κείμενα μου...πίστεψε με δε τα διαβάζω γιατί ανήκουν στο παρελθόν μου...και το παρελθόν έχω μάθει να μην το κοιτώ....ένα πράγμα άλλαξε μόνο και για ένα είμαι πια σίγουρος....αγάπησες αναγνώστη μου.....αγάπησες και πονάς.....πονάς τόσο που λες "Δε πάει άλλο να την αγαπώ και να πονώ,να αμφιβάλλω..."

Πρωτόγνωρο συναίσθημα για εσένα, μετά από τόσους ενθουσιασμούς....πρώτη φορά....πρώτη φορά για εσένα....και δε ξέρεις τι να κάνεις....ελπίζεις, κατανοείς,συγχωρείς,περιμένεις,υπομένεις και πορεύεσαι;

Να μια ερώτηση αρκετά δύσκολη....Υπάρχουν στοιχεία δυνατά όμως που σου λένε προχώρα....και προχωράς..... ο πόνος από το ανεκπλήρωτο τελικά είναι μεγάλη υπόθεση...αλλά έρωτας χωρίς πιπέρι, δεν είναι πικάντικος και νοστιμιά δεν έχει....βέβαια όταν τρως συνέχεια το ίδιο πιάτο θα βαρεθείς κάποτε....και για αυτό είναι καλό, αν και ο σεφ θέλει να σε κρατήσει, να σου δώσει κάποιο άλλο πιάτο....










Παλιά ζήλευα αυτούς που έγραφαν και τους εκτιμούσα και τους ζήλευα....γιατί ήθελα να νιώσω κάποιος...τώρα που κατάλαβα...το μετάνιωσα.....