Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

"Ποιόν φόβο αγάπησες....;"

Να'μαι και εγώ αναγνώστη μου! Ένα μήνα μακριά σου..Δε μου έλειψες καθόλου, αλλά είσαι μία λύτρωση ώρες ώρες....Λέγοντας "ώρες-ώρες" μιλάω για αυτές τις δύσκολες στιγμές που σε κόβουν, που σε κάνουν να νιώθεις μόνος και αδύναμος...Μιλώ για τις ώρες που εμείς οι καπνιστές ανάβουμε ένα σέρτικο τσιγάρο για να κάψουμε ή να καταπιούμε τους πόνους μας...

Ένα μόνο από τα κείμενα μου, με διαπερνά αυτές τις ημέρες..το Η αγάπη και ο έρωτας θέλει ρίσκο...

Δε ξέρω γιατί, δε μπορώ να καταλάβω αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω περίεργα....Και νιώθω περίεργα όχι για την κατάσταση του παρόν, αλλά για τις υποσχέσεις του μέλλοντος.... Μου φαίνονται απίθανες και συννεφιασμένες.... Νιώθω ότι η μοίρα μου το έχει, μου έχει δώσει αυτό το κακό...του να μην μπορώ ποτέ να ηρεμήσω...Οι σκέψεις μου πραγματικά τρέχουν...με ταχύτητες που προκαλούν μεγάλη αδρεναλίνη... Αρχίζω και καταλαβαίνω έναν φίλο....Μου είχε πει μια φράση: "Τα παίρνεις σοβαρά τα πράγματα και για αυτό χαλιέσαι..." Πόσο δίκιο να έχει;

 Όσο αφορά το μέλλον...με συνοδεύουν στις σκέψεις μου 2 στίχοι 
"Ποτέ σου δεν ρίσκαρες και πώς να πιστέψεις
Ποιό μέλλον μου συζητάς αν το παρόν δεν αντέξεις"


"απόψε χαράμισα λίγες ελπίδες ακόμη......"



ΥΓ....

Πφ....λάκωνας....ήμουν και θα'μαι από ότι φαίνεται...προφανώς το κείμενο μου αναγνώστη μου είναι κατώτερο των προσδοκιών σου...αλλά και η ψυχή μου δεν έχει προσδοκίες πια.......δεν ξέρω...δεν ξέρω αν πρέπει...αν μπορώ... αν μπορώ ή αν πρέπει να κάνω όνειρα......Σαν το βαλσάμικο ξύδι.... είναι τόσο ωραίο στη γεύση αλλά αν φας πολύ θα σου "ξυνίσει"....(αν δεν το'πιασες κάνε παραληρισμό με την σοκολάτα)
Απόψε χαράμισα ελπίδες αναγνώστη μου...Χαράμισα τις ελπίδες που είχα....Πίστευα ότι η αγάπη όλα τα νικά...και η αγάπη είναι στα μικροπράγματα για εμένα...Τα μεγάλα (βλέπε ρίσκο,τρέλα) είναι για τον έρωτα...άλλου τρελού παπά ευαγγέλιο αυτό....

Νιώθω αυτό που λέει το τραγούδι παραπάνω....Ο χρόνος τελικά είναι ο χειρότερος γιατρός....αυτά που αφήνεις για μετά...αυτά που αφήνεις για το μέλλον...υποσχέσεις.... σε καίουν, σε σκορπίζουν...γιατί νιώθεις το παρόν να χάνεται....



μα ελπίζω

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου