Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Κάτι τέτοιες νύχτες – Αντώνης Βαρδής

Απο τα πιο “απελπισμένα” ερωτικά, μελαγχολικά, πονεμένα τραγούδια του Αντώνη Βαρδή..
Κάτι τέτοιες νύχτες που μοιάζουν ατελείωτες, που ησυχία η ψυχή σου και το μυαλό σου δεν μπορεί να βρει.. μόνη διέξοδος είναι να μην μπορείς να σκεφτεσαι…γιατί οι σκέψεις γίνονται “θέλω”, τα “θέλω” ανάγκη του οργανισμού σου που δεν μπορεί καλυφθεί… & μένει μόνο ο πόνος από το ανεκπλήρωτο.



Έχω μια διάθεση απόψε να σε δω
Αχ και τι δεν θα ‘δινα να ‘ρχόσουνα εδώ,
τα δικά σου βήματα ν’ ακούσω στα σκαλιά
κι ύστερα στην πόρτα να γυρίζεις τα κλειδιά
Άσχημα παιχνίδια που μου παίζει το μυαλό,
με τη φαντασία μου σε φέρνω πάλι εδώ,
να με νανουρίζεις με τραγούδια και φιλιά
να ‘σαι η ζωή μου, όπως ήσουνα παλιά…
Κάτι τέτοιες νύχτες που βουλιάζω στο ποτό,
μου περνάει η σκέψη πως ακόμα σ’ αγαπώ…
Κάτι τέτοιες νύχτες να ησυχάσω δε μπορώ,
θέλω να γυρίσεις, να σ’ αγγίξω, να σε δω…
Κρύβεσαι κι απόψε στην ανάσα των κεριών
γίνεσαι ο στίχος πονεμένων τραγουδιών,
σα μελαγχολία τη καρδιά μου τυραννάς
σαν την αμαρτία μες στο αίμα μου κυλάς.
Θα ‘θελα μια νύχτα να κοιμόμασταν μαζί,
μες στην αγκαλιά σου να με πάρεις σαν παιδί
να ‘λιωνε στη φλόγα του φιλιού μας ο καημός,
πάντα με πονάει ο δικός σου χωρισμός.



















Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Βράδυ κυριακής

Ναι αναγνώστη μου....από τις δυο παλάμες μου, μόνο τη μία θα κρατήσω...αυτή με τα πέντε δάκτυλα....(για φασκέλωμα θα μου πεις) γιατί εκεί χωράνε οι αμαρτίες μου..δε χρειάζεται κάτι παραπάνω....

Το θέμα είναι για τις δικές σου παλάμες και δάκτυλα...πολλά πενταδάκτυλα μετράς τις τελευταίες μέρες και φασκελώνεις πληγώνοντας....Και ξέρεις...ότι το δικό σου αμάρτημα, δεν είναι μόνο "του κόσμου όλα τα δάκτυλα" αλλά και "του κόσμου όλα τα δάκρυα..." Νιώθω βαρύς και ασήκωτος.... Τα λάθη σου, κάνουν τις πλάτες μου βαλίτσες να τα χωράνε...Με διαπερνά μία ηρεμία αναγνώστη μου, όμως...Κατά βάθος ξέρω και ηρεμώ....
Αλλά αναγνώστη μου πώς; πώς; πως γίνεται;πως έγινε μάλλον..... Γιατί; Γιατί δεν; και Γιατί ναι; και Γιατί όχι;
Όλα μια ιδέα...ακόμα και το πόσο να πληγωθείς μια ιδέα είναι αναγνώστη μου...Μεγάλες κουβέντες θα μου πεις, μικρή είναι η ζωή θα σου πω....Μαζί με εμένα κλαιν' και οι αναμνήσεις μου σήμερα...Οι τοίχοι μου φωνάζουν..Μου λένε,με ρωτάνε αυτό που δε θέλω να σκέφτομαι....Με αναγκάζουν να τους ακούσω...Με αναγκάζουν να τους κοιτώ...Και ξέρεις αναγνώστη μου....άμα ντρέπεσαι δεν κοιτάς και τον άλλον κατάματα....Τι να τους πω; Ότι για την ηθική αυτουργό που τους κακοποιώ, τώρα δε ξέρω τι να κάνω; Όσο για το ταβάνι...ούτε βλέφαρο...

Θα'θελα σήμερα να σβήσουν όλα αυτα που με τρώνε, όλα αυτά που χαλάνε το εγώ μου, και όλα αυτά που ξετυλίγουν το μη συγγραφικό μου ταλέντο..Θα'θελα πότε να μην ξαναγράψω σε αυτό το καταραμένο blog. Μόνο αναμνήσεις πόνου προσφέρει το γαμίδι....Αλλά αναγνώστη μου ξέρεις, ο πόνος από την αγάπη δεν είναι εύκολο πράγμα....Με τον πόνο στα γράμματα μου, πολλές φορές βλέπω και τον πόνο και την αγάπη μέσα μου. Κάτι ασήμαντο..Ανάρτηση και καρκίνος με αυτό το κάπνισμα πια...Κατάντησα επίσημα "θεριακλής"...Πάντα μ'άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός...Προφανώς δε θα μου αρέσει και το αποτέλεσμα του σε λίγα χρόνια. Αλλά η ζωή πουτάνα ήταν, πουτάνα είναι.. Δίνει  για λίγο το ωραίο και πληρώνεις ακριβά το άσχημο..

Ερχόμενος ξανά στο μπροστά μέρος του κεφαλιού μου, καταλαβαίνω ότι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχω,δε θα το αποκτήσω ποτέ.Η εκδίκηση.Θυμάσαι; Είναι αυτή που συνήθως σερβίρεται κρύα και ποτέ ζεστή. Δε την μπορώ.Το "EGO" μου λέει να την αποκτήσω και να μάθω να την χρησιμοποιώ. Δε μπορώ και δε θέλω.


Τελικά γεννήθηκα πολύ αλτρουιστής για αυτό τον κόσμο, με αυτούς τους ανθρώπους.

 

P.S. I've Loved you.......
ps2 ολα καλα! ;)