Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

...του "έρωτα"...

Αναγνώστη μου, γεια σου ξανά...



 Καλοκαίριασε ο καιρός και ο ήλιος λάμπει....Κρίμα να μη λάμπει και το μέσα σου...Να είναι φθινόπωρο...Ένα παράπονο και ένα καυτό δάκρυ είναι η συντροφιά σου πια....
Η αντοχή σου έχει λυγίσει πια...ελπίζεις σε ένα θαύμα...ελπίζεις σε υποσχέσεις του μέλλοντος...ξέροντας όμως ότι δε μπορούν να πραγματοποιηθούν...θες τόσο πολύ που λες ψέματα στο μέσα σου, στον εαυτό σου, ξεγελάς την αξιοπρέπεια σου για να μπορέσεις να πιστέψεις....

Να πιστέψεις ότι η αγάπη όλα τα νικά....Να πιστέψεις ότι και η αγάπη της "άλλης" δε γνωρίζει όρια....Να δεις τα συναισθήματα σου να καλπάζουν....Θυμάμαι τα προηγούμενα κείμενα μου...πίστεψε με δε τα διαβάζω γιατί ανήκουν στο παρελθόν μου...και το παρελθόν έχω μάθει να μην το κοιτώ....ένα πράγμα άλλαξε μόνο και για ένα είμαι πια σίγουρος....αγάπησες αναγνώστη μου.....αγάπησες και πονάς.....πονάς τόσο που λες "Δε πάει άλλο να την αγαπώ και να πονώ,να αμφιβάλλω..."

Πρωτόγνωρο συναίσθημα για εσένα, μετά από τόσους ενθουσιασμούς....πρώτη φορά....πρώτη φορά για εσένα....και δε ξέρεις τι να κάνεις....ελπίζεις, κατανοείς,συγχωρείς,περιμένεις,υπομένεις και πορεύεσαι;

Να μια ερώτηση αρκετά δύσκολη....Υπάρχουν στοιχεία δυνατά όμως που σου λένε προχώρα....και προχωράς..... ο πόνος από το ανεκπλήρωτο τελικά είναι μεγάλη υπόθεση...αλλά έρωτας χωρίς πιπέρι, δεν είναι πικάντικος και νοστιμιά δεν έχει....βέβαια όταν τρως συνέχεια το ίδιο πιάτο θα βαρεθείς κάποτε....και για αυτό είναι καλό, αν και ο σεφ θέλει να σε κρατήσει, να σου δώσει κάποιο άλλο πιάτο....










Παλιά ζήλευα αυτούς που έγραφαν και τους εκτιμούσα και τους ζήλευα....γιατί ήθελα να νιώσω κάποιος...τώρα που κατάλαβα...το μετάνιωσα.....

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

"Ποιόν φόβο αγάπησες....;"

Να'μαι και εγώ αναγνώστη μου! Ένα μήνα μακριά σου..Δε μου έλειψες καθόλου, αλλά είσαι μία λύτρωση ώρες ώρες....Λέγοντας "ώρες-ώρες" μιλάω για αυτές τις δύσκολες στιγμές που σε κόβουν, που σε κάνουν να νιώθεις μόνος και αδύναμος...Μιλώ για τις ώρες που εμείς οι καπνιστές ανάβουμε ένα σέρτικο τσιγάρο για να κάψουμε ή να καταπιούμε τους πόνους μας...

Ένα μόνο από τα κείμενα μου, με διαπερνά αυτές τις ημέρες..το Η αγάπη και ο έρωτας θέλει ρίσκο...

Δε ξέρω γιατί, δε μπορώ να καταλάβω αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω περίεργα....Και νιώθω περίεργα όχι για την κατάσταση του παρόν, αλλά για τις υποσχέσεις του μέλλοντος.... Μου φαίνονται απίθανες και συννεφιασμένες.... Νιώθω ότι η μοίρα μου το έχει, μου έχει δώσει αυτό το κακό...του να μην μπορώ ποτέ να ηρεμήσω...Οι σκέψεις μου πραγματικά τρέχουν...με ταχύτητες που προκαλούν μεγάλη αδρεναλίνη... Αρχίζω και καταλαβαίνω έναν φίλο....Μου είχε πει μια φράση: "Τα παίρνεις σοβαρά τα πράγματα και για αυτό χαλιέσαι..." Πόσο δίκιο να έχει;

 Όσο αφορά το μέλλον...με συνοδεύουν στις σκέψεις μου 2 στίχοι 
"Ποτέ σου δεν ρίσκαρες και πώς να πιστέψεις
Ποιό μέλλον μου συζητάς αν το παρόν δεν αντέξεις"


"απόψε χαράμισα λίγες ελπίδες ακόμη......"



ΥΓ....

Πφ....λάκωνας....ήμουν και θα'μαι από ότι φαίνεται...προφανώς το κείμενο μου αναγνώστη μου είναι κατώτερο των προσδοκιών σου...αλλά και η ψυχή μου δεν έχει προσδοκίες πια.......δεν ξέρω...δεν ξέρω αν πρέπει...αν μπορώ... αν μπορώ ή αν πρέπει να κάνω όνειρα......Σαν το βαλσάμικο ξύδι.... είναι τόσο ωραίο στη γεύση αλλά αν φας πολύ θα σου "ξυνίσει"....(αν δεν το'πιασες κάνε παραληρισμό με την σοκολάτα)
Απόψε χαράμισα ελπίδες αναγνώστη μου...Χαράμισα τις ελπίδες που είχα....Πίστευα ότι η αγάπη όλα τα νικά...και η αγάπη είναι στα μικροπράγματα για εμένα...Τα μεγάλα (βλέπε ρίσκο,τρέλα) είναι για τον έρωτα...άλλου τρελού παπά ευαγγέλιο αυτό....

Νιώθω αυτό που λέει το τραγούδι παραπάνω....Ο χρόνος τελικά είναι ο χειρότερος γιατρός....αυτά που αφήνεις για μετά...αυτά που αφήνεις για το μέλλον...υποσχέσεις.... σε καίουν, σε σκορπίζουν...γιατί νιώθεις το παρόν να χάνεται....



μα ελπίζω

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

Κάτι τέτοιες νύχτες – Αντώνης Βαρδής

Απο τα πιο “απελπισμένα” ερωτικά, μελαγχολικά, πονεμένα τραγούδια του Αντώνη Βαρδή..
Κάτι τέτοιες νύχτες που μοιάζουν ατελείωτες, που ησυχία η ψυχή σου και το μυαλό σου δεν μπορεί να βρει.. μόνη διέξοδος είναι να μην μπορείς να σκεφτεσαι…γιατί οι σκέψεις γίνονται “θέλω”, τα “θέλω” ανάγκη του οργανισμού σου που δεν μπορεί καλυφθεί… & μένει μόνο ο πόνος από το ανεκπλήρωτο.



Έχω μια διάθεση απόψε να σε δω
Αχ και τι δεν θα ‘δινα να ‘ρχόσουνα εδώ,
τα δικά σου βήματα ν’ ακούσω στα σκαλιά
κι ύστερα στην πόρτα να γυρίζεις τα κλειδιά
Άσχημα παιχνίδια που μου παίζει το μυαλό,
με τη φαντασία μου σε φέρνω πάλι εδώ,
να με νανουρίζεις με τραγούδια και φιλιά
να ‘σαι η ζωή μου, όπως ήσουνα παλιά…
Κάτι τέτοιες νύχτες που βουλιάζω στο ποτό,
μου περνάει η σκέψη πως ακόμα σ’ αγαπώ…
Κάτι τέτοιες νύχτες να ησυχάσω δε μπορώ,
θέλω να γυρίσεις, να σ’ αγγίξω, να σε δω…
Κρύβεσαι κι απόψε στην ανάσα των κεριών
γίνεσαι ο στίχος πονεμένων τραγουδιών,
σα μελαγχολία τη καρδιά μου τυραννάς
σαν την αμαρτία μες στο αίμα μου κυλάς.
Θα ‘θελα μια νύχτα να κοιμόμασταν μαζί,
μες στην αγκαλιά σου να με πάρεις σαν παιδί
να ‘λιωνε στη φλόγα του φιλιού μας ο καημός,
πάντα με πονάει ο δικός σου χωρισμός.



















Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

Βράδυ κυριακής

Ναι αναγνώστη μου....από τις δυο παλάμες μου, μόνο τη μία θα κρατήσω...αυτή με τα πέντε δάκτυλα....(για φασκέλωμα θα μου πεις) γιατί εκεί χωράνε οι αμαρτίες μου..δε χρειάζεται κάτι παραπάνω....

Το θέμα είναι για τις δικές σου παλάμες και δάκτυλα...πολλά πενταδάκτυλα μετράς τις τελευταίες μέρες και φασκελώνεις πληγώνοντας....Και ξέρεις...ότι το δικό σου αμάρτημα, δεν είναι μόνο "του κόσμου όλα τα δάκτυλα" αλλά και "του κόσμου όλα τα δάκρυα..." Νιώθω βαρύς και ασήκωτος.... Τα λάθη σου, κάνουν τις πλάτες μου βαλίτσες να τα χωράνε...Με διαπερνά μία ηρεμία αναγνώστη μου, όμως...Κατά βάθος ξέρω και ηρεμώ....
Αλλά αναγνώστη μου πώς; πώς; πως γίνεται;πως έγινε μάλλον..... Γιατί; Γιατί δεν; και Γιατί ναι; και Γιατί όχι;
Όλα μια ιδέα...ακόμα και το πόσο να πληγωθείς μια ιδέα είναι αναγνώστη μου...Μεγάλες κουβέντες θα μου πεις, μικρή είναι η ζωή θα σου πω....Μαζί με εμένα κλαιν' και οι αναμνήσεις μου σήμερα...Οι τοίχοι μου φωνάζουν..Μου λένε,με ρωτάνε αυτό που δε θέλω να σκέφτομαι....Με αναγκάζουν να τους ακούσω...Με αναγκάζουν να τους κοιτώ...Και ξέρεις αναγνώστη μου....άμα ντρέπεσαι δεν κοιτάς και τον άλλον κατάματα....Τι να τους πω; Ότι για την ηθική αυτουργό που τους κακοποιώ, τώρα δε ξέρω τι να κάνω; Όσο για το ταβάνι...ούτε βλέφαρο...

Θα'θελα σήμερα να σβήσουν όλα αυτα που με τρώνε, όλα αυτά που χαλάνε το εγώ μου, και όλα αυτά που ξετυλίγουν το μη συγγραφικό μου ταλέντο..Θα'θελα πότε να μην ξαναγράψω σε αυτό το καταραμένο blog. Μόνο αναμνήσεις πόνου προσφέρει το γαμίδι....Αλλά αναγνώστη μου ξέρεις, ο πόνος από την αγάπη δεν είναι εύκολο πράγμα....Με τον πόνο στα γράμματα μου, πολλές φορές βλέπω και τον πόνο και την αγάπη μέσα μου. Κάτι ασήμαντο..Ανάρτηση και καρκίνος με αυτό το κάπνισμα πια...Κατάντησα επίσημα "θεριακλής"...Πάντα μ'άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός...Προφανώς δε θα μου αρέσει και το αποτέλεσμα του σε λίγα χρόνια. Αλλά η ζωή πουτάνα ήταν, πουτάνα είναι.. Δίνει  για λίγο το ωραίο και πληρώνεις ακριβά το άσχημο..

Ερχόμενος ξανά στο μπροστά μέρος του κεφαλιού μου, καταλαβαίνω ότι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχω,δε θα το αποκτήσω ποτέ.Η εκδίκηση.Θυμάσαι; Είναι αυτή που συνήθως σερβίρεται κρύα και ποτέ ζεστή. Δε την μπορώ.Το "EGO" μου λέει να την αποκτήσω και να μάθω να την χρησιμοποιώ. Δε μπορώ και δε θέλω.


Τελικά γεννήθηκα πολύ αλτρουιστής για αυτό τον κόσμο, με αυτούς τους ανθρώπους.

 

P.S. I've Loved you.......
ps2 ολα καλα! ;)

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

..μα δε την νοιάζει...

Ερωτήματα, γεγονότα στο μυαλό μου τρέχουν αναγνώστη μου.... Πίκρα πάλι...Το κέρατο μου...Στραβά μπήκε ο γαμωμήνας, και όλο στραβά πάει....

Δε τη νοιάζει; Αρχίζω και το σκέφτομαι...[πφ! ώρες ωρες σκέφτομαι, πάλι καλά που έχω αυτό το blog και γράφω αυτά που τρέχουν στο μυαλό μου,σωτήρια λύση...] Αρχίζω και το σκέφτομαι λοιπόν.Γιατί; Κάτι δε μου κολλάει...

Ποτέ αν νιώθεις έρωτα, αγάπη, πόθο δεν αφήνεις το άμεσα εμπλεκόμενο πρόσωπο να κοιμάται με απορίες, ερωτιματικά με πίκρα.... {Και άλλο άσχετο: Σκέφτομαι ώρες-ώρες το τραγούδι που λέει: " γιατί να είμαστε και οι δυο αισθηματίες", αφιερωμένο στους φίλους μου} Πώς; Πώς γίνεται αναγνώστη μου να μπορέσεις να το κάνεις; Και για πιο λόγο; Πώς; Γιατί;

Στην ιδέα ότι μπορεί να χαθεί, τρελένεσαι.. Φυσικό είναι γιατί όπως λέει και το άσμα παραπάνω, είμαστε αισθηματίες... Να δω πότε θα βλαστημίσω που είμαι...
Πώς γίνεται να μην την νοιάζει; Άβυσσος η γυναίκα...Δε λέω και ο άντρας, αλλά άντρας είμαι με πίκρα οπότε αγαπητές αφήστεμε να πετάξω καμία "σπόντα" μπας και ηρεμίσω...

The worst? Ότι δε με περίμενε...
Αναγνώστη μου σταματώ γιατί η λάβα μου, καίει το πληκτρολόγιο.....

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Για ποια νίκη μου μιλάς;

Αναγνώστη μου σκέφτομαι μερικές φορές αν η νίκη, το να νικάς είναι κάτι όμορφο και καλό για εσένα.
Προφανώς όμορφο θα μου πεις. Θα σε ρωτήσω όμως αν είναι και καλό;


Η απάντηση; Εξαρτάται....Εξαρτάται μου λες, εξαρτάται που λέει και η Αλεξίου, ή αλλιώς Χαρούλα...

Μια χαρούλα, μια τόση δα μικρή χάρη παίρνεις από τη νίκη. Ναι, ακριβώς όπως σου τα λέω...ΔΕΝ δίνει η νίκη το αίσθημα της ικανοποίησης, αλλά η πράξη. Όσο και αστείο και ανατρεπτικό και να σου ακούγεται... Το ίδιο είναι να κερδίσεις ένα αγώνα ποδοσφαίρου, επειδή ο αντίπαλος δεν εμφανίστηκε, ή να το κάνουμε πιο ρεαλιστικό επειδή η "παράγκα" είχε σφυρίξει τη σέντρα πριν από την ώρα της; Το ίδιο είναι να παίρνεις κάτι που το θέλεις επειδή ο άλλος βαρέθηκε να προσπαθεί να στο στερήσει;

Όχι αναγνώστη μου, μαγκιά είναι να πιάνεις την καραπουτανάρα, προφανώς ο λόγος για τη ζωή, από τα μαλλιά και να προσπαθήσεις να βάλεις τα πράγματα σε μια τάξη. Προσωρινή μεν, προσωρινή για πάντα δε.  Είναι μαγκιά, να παραδέχεσαι ότι αγαπάς. Είναι μαγκιά να πεθαίνεις για την άλλη. Είναι μαγκιά να νιώθεις πράγματα, και να σκέφτεσαι ότι κανένας άλλος δε μπορεί να νιώσει ότι νιώθεις.

Είναι μαγκιά μετά από ένα μέτριο ή κακό παιχνίδι, όντας νικητής, να λες ότι δεν ευχαριστήθηκες και ότι δεν ικανοποιήθηκες.

Τέλος, για να μη σε κουράζω είναι μαγκιά να ζεις για το καλύτερο και να αράζεις ή να πορεύεσαι με μια σύντροφο.



Όπως είπε ένας φίλος, θυμίζοντας μου, τον παλιό μου, χαλαρό μου στυλ, που τελικά με νύχια και με δόντια προσπαθώ να βρω....
 
Όλα είναι εμπειρίες.
magakos


Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

"...πολλά και παίρνεις λίγα..."

Φράση από το προηγούμενο γραπτό μου....Πίκρα...

Δίνεις τα πάντα το είναι σου, τη σκέψη σου, τη θέληση σου και το πιο σημαντικο, τη διαθεσή σου. Και πάντα έρχετια ο οδοστροτήρας να σε ισιώσει επειδή τα έδωσες όλα. Σαν το πόκερ αναγνώστη μου, το τελευταίο καιρό παίζω ένα παιχνίδι γιατί βαριέμαι τις ώρες που είμαι μόνος μου. Ναι σαν το πόκερ σου λέω, που πάντα όταν τα ποντάρεις όλα και χάνεις, λες ότι έπρεπε να συγκρατηθείς. Έτσι και στις σχέσεις, όταν παίρνεις λιγότερα, πάντα λες και εύχεσαι να έδινες λιγότερα. Πολλοί βέβαια, λένε ότι δε μετανιώνουν που τα πόνταραν όλα, μεταξύ μας και μόνο, δε τους πιστεύω.

Και έρχεται η επιβεβαίωση των άλλων, αυτών, εκείνων που σου λένε ότι "η αναμονή, πάντα, δημιουργεί τη δυσαρέσκεια", λίγο παραφρασμένο μπορεί να σου φανεί, εγώ λέω ότι είναι το ζουμί, του ρητού.
Βέβαια είναι άσχημη η πραγματικότητα αν είσαι ονειροπόλος. ΑΝ βλέπεις (ενά τηλεφώνημα άλλαξε τη διαθεσή μου και τη σκέψη μου,προς το θετικό, όχι πως έγινε θετική)..Αν λοιπόν βλέπεις ότι τα όνειρα μένουν μόνο όνειρα και οι πράξεις μπαίνουν στο συρτάρι, που ανοίγεις κάθε 3 και λίγο και βάζεις τις πράξεις πίσω-πίσω. ΑΝ αισθάνεσαι ότι ονειρεύεσαι μόνος σε ένα δωμάτιο,που κάθε τοίχος είναι ζωγραφισμένος με όνειρα, που κάθε γωνια κουβαλάει στους ώμους της ένα σωρό αναμνήσεις, που το πάτωμα σου θυμίζει ηδονή και το ταβάνι πόνο. ΑΝ λοιπον, αισθάνεσαι και ονειρεύεσαι όλα αυτά, τότε η κατάσταση είναι δύσκολη αναγνώστη μου. Όχι, όχι μην τρελαθείς, μη στεναχωρηθείς, φτάνουν τα δικά μου, περισεύουν και για 'σένα. Δε με πιστεύεις; Δες τι έγραψα ο δόλιος ερωτίλος.

Ανάθεμα σε αυτών που δεν ερωτεύτηκε. Ανάθεμα και σε αυτόν που ερωτεύτηκε.

Aξιζει όμως φίλε μου να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.
Γιατι; Γιατι για να αγαπάς και να ερωτεύεσαι (πολυ ισχυρές λέξεις) πρέπει να μην τη φοβάσαι.Να ζεις για τη στιγμή. Πρέπει να έχεις όμως στην άκρη το κουτάκι πρώτων βοηθειών. Φίλος/οι λέγεται, αν το έχεις ακουστά.



Κάτι κλεισέ:

" Είναι ώρες που αναπολώ τις ξέγνοιαστες στιγμές με τους φίλους μου...Μα είναι ώρες που για αυτήν τους ξεχνάω όλους και όλα....."

 


magakos
11-02-11
...μεγάλωσα γαμώ το στανιό μου....


Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Η αγάπη και ο έρωτας θέλει ρίσκο...

Ναι, αναγνώστη μου έτσι ακριβώς όπως σου τα γράφω είναι...


Ποιος είπε ότι στο πάθος μπορείς να βάλεις όρια; Ποιος είπε ότι στα συναισθήματα μπορείς να βάλεις όρια;

Άνθρωποι με όρια, άνθρωποι ανέραστοι. ΝΟΜΟΣ

Όσο για το παν μέτρον άριστον, αυτό το γνωστό ρητό που τόσο έχει αλλοιωθεί σαν έννοια, δεν έρχεται σε αντίθεση με αυτό που σου λέω.Με τα συναισθήματα δεν μπορείς να παίζεις.

Υπάρχουν κάποιες καταστάσεις όπου υπάρχουν μόνο δύο καταστάσεις. Όπως για παράδειγμα ο έρωτας και η αγάπη. Είτε αγαπάς, είτε δεν αγαπάς. Δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.

Αλλά αν αγαπάς, πρέπει να ρισκάρεις, αλλιώς θα χάσεις.Μόνο θα χάσεις αν δεν ρισκάρεις.
Μερικές φορές, σταματώ και αναρωτιέμαι αν κάνω το καλύτερο για τον εαυτό μου. Για τους άλλους σίγουρα το κάνω, το βλέπω και το κρίνω από τα αποτελέσματα και απο τη συμπεριφορά τους.'

Μερικές φορές, αν δεν παίρνεις τα πράγματα σοβαρά μπορείς εύκολα να ξεφύγεις από άσχημες καταστάσεις.Αλλά αν τα παίρνεις σοβαρά γυρισμός δεν υπάρχει.

Παλιά έλεγα ότι δεν μπορώ να συμβιβαστώ με το "λίγο".Ακόμα δε μπορώ προφανώς και ούτε θέλω. Βέβαια αυτό που δεν αντέχω είναι το λίγο των συναισθημάτων. Αν νιώθεις πολλά και παίρνεις λίγα είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί. Ελπίζω να μη το βιώσω ειλικρινά :)

Αλλά αν νιώθεις, τότε το ρίσκο που πρέπει να πάρεις δεν πρέπει να μένει μόνο σε ωραία λόγια αλλά και σε πράξεις.
Οι πράξεις είναι αυτές που μιλάνε, οι πράξεις είναι αυτές που λένε "δε μπορώ χωρίς εσένα" και το "σ'αγαπώ". Καλά και τα τηλεφωνήματα και τα ατέλειωτα μηνύματα, αλλά ο ρόλος τους είναι να σε κάνουν να αναμένεις αυτές τις πράξεις.Να παίρνεις μια μικρή γεύση και τίποτα παραπάνω.

Μια πράξη μπορεί να είναι κάτι απλό και εύκολο ή κάτι πολύ δύσκολο. Αλλά αν θέλεις δεν υπάρχουν εμπόδια. Δεν υπάρχουν πρέπει και γιατι. Δεν υπάρχει δε μπορώ. Δεν υπάρχει "θέλω αλλά...". Γενικώς δεν υπάρχουν "αλλά...".
Άκουσα σε αυτό το ράδιο ένα τραγούδι. Έχει 2 στίχους που αυτοί οι στίχοι με έκανα να γράψω.
Οι στίχοι λένε:


"Ποτέ σου δεν ρίσκαρες και πώς να πιστέψεις
Ποιό μέλλον μου συζητάς αν το παρόν δεν αντέξεις"

Νομίζω ότι οι στίχοι αυτοί μπορούν εύκολα να γίνουν μια περίληψη, αυτών που σου έγραψα πριν.

Σε αφήνω αναγνώστη μου γιατί έχουμε πολύ διάβασμα. Ελπίζω την επόμενη φορά να σου γράψω από χαρά........


magakos
01/02/2011


Αυτές οι αλήθειες μας που γίναν κομμάτια
Τα άπειρα σχέδια στα σκοτεινά δωμάτια
Απίστευτη ήσουνα γεμάτη με πάθη
Στο φως σε περίμενα μα βράδιασε πάλι

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Σκέψεις!

Όλα είναι όμορφα πάνω της. Ακόμα και οι ατέλειες της. Πόσο ριψοκύνδηνο είναι όμως για εμένα;

Κανείς δε ξέρει, γιατί πολύ απλά κανείς και τίποτα δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Και αυτή είναι η μαγία. Αν ζούσαμε σε μία κατάσταση όπου θα προβλέπαμε το μέλλον θα χάναμε την στιγμή!

Λέξεις όπως ασφάλεια μπορούν να υπάρξουν, μόνο όταν ξέρεις που πατάς και τί κάνεις. Για αυτό εφοδιάζεσαι με τα καλύτερα όπλα. Ο εχθρός ώρες ώρες μπορεί να σου κατακτήσει μερικές "κατακτήσεις" σου, αλλά θα είναι τύρρανος. Αυτή είναι η μαγία, όλα στη ζωή είναι τόσο ρευστά και πρέπει κάθε μέρα να δίνεις μάχη για το σήμερα και για το αύριο.


Μία από της ομορφότερες φράσεις που έχω πει τον τελευταίο καιρό λέει: "Δεν ξέρω τι  θα γίνει στο μέλλον, το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να γίνει μαζί σου".
Και ας σου φαίνεται πως αγάπησα,και ας ισχύει.



Υγεία,έρωτα και ηρεμία να έχουμε!

Τετάρτη, 5 Ιανουαρίου 2011

Συναισθημα vs Λογικη

Ας υποθεσουμε μια τελεια ζωη, με ολα τα αστικα καταλοιπα,και τις ανεσεις βεβαιως βεβαιως, βασισμενη στη λογικη.Η ζωη να σημειωθει αναγνωστη μου οτι μπορει  να μην ειναι αστικη.
Κατα τη λογικη ο ανθρωπος επιλεγει το μη χειρον βελτιστον, το δρομο τον ευκολοτερο,η λυση τη φτηνοτερη γενικως τη γρηγορη καλοπεραση. Φτανεις σε ενα επιπεδο οπου εχει περασει η ζωη και δεν εχεις να θυμασαι και πολλα. Δε καηκες,ισως να εκαψες, δε πονεσες, ισως να πονεσες καποια αλλη.Αλλα δεν εζησες, γιατι δε γινεται να ζεις παντα εκ του ασφαλους και εχοντας παραμασχαλα το βαλιτσακι του "σπορτ μπιλι" οπου θα σε βοηθησει.

Ας παμε τωρα σε κατι πιο ομορφο.Ας υποθεσουμε μια ζωη, η οποια ειναι βασισμενη σε αυτο που λεει η καρδια, σε αυτο που λεει ο πονος, σε αυτο που λεει το δακρυ. Γιατι καλο το γελιο φιλε μου,αλλα το δακρυ μονο, διδασκει.
Εεεε λογικα, στη ζωη αυτη, θα φας πολλες φορες τα μουτρα σου, θα κλαψεις, θα πονεσεις, ξανα και ξανα, για αυτο το λογο καποιοι τρεχουν πισω στη λογικη, αυτοι ειναι οι λεγομενοι κατ'εμε ξευτομαγκες. Το γελιο που θα κανεις ομως, τις στιγμες που θα νιωθεις και θα εισαι ευτυχισμενος, ειναι κατι το ασυναγωνιστο, κατι ομορφο, που καμια λογικη δε μπορει να το χωρεσει.

Προσωπικα,παρολες τις λοξοδρομιες, θα χαρεις αν παρεις τον ανωμαλο δρομο και οχι τον ασφαλτομενο. Θα σου δειξει τις ομορφιες του, θα σε αφησει το αμαξι απο βενζινη εκει αλλα θα σε προστατεψει,εχει μια ομαδα security, 'φιλοι' λεγονται. Ειναι πολυ καλοι στη δουλεια τους.
Αξιζει να ζεις αναγνωστη μου για ενα ονειρο και ας ειναι η φωτια του να σε καψει.



Επιτελους εκανα τη σωστη επιλογη.....
magakos
5-1-11 04:13



Καλη χρονια να εχουμε, και να μας πανε ολα  οσο καλυτερα γινεται και οπως τα θελουμε!