...του "έρωτα"...

Αναγνώστη μου, γεια σου ξανά...



 Καλοκαίριασε ο καιρός και ο ήλιος λάμπει....Κρίμα να μη λάμπει και το μέσα σου...Να είναι φθινόπωρο...Ένα παράπονο και ένα καυτό δάκρυ είναι η συντροφιά σου πια....
Η αντοχή σου έχει λυγίσει πια...ελπίζεις σε ένα θαύμα...ελπίζεις σε υποσχέσεις του μέλλοντος...ξέροντας όμως ότι δε μπορούν να πραγματοποιηθούν...θες τόσο πολύ που λες ψέματα στο μέσα σου, στον εαυτό σου, ξεγελάς την αξιοπρέπεια σου για να μπορέσεις να πιστέψεις....

Να πιστέψεις ότι η αγάπη όλα τα νικά....Να πιστέψεις ότι και η αγάπη της "άλλης" δε γνωρίζει όρια....Να δεις τα συναισθήματα σου να καλπάζουν....Θυμάμαι τα προηγούμενα κείμενα μου...πίστεψε με δε τα διαβάζω γιατί ανήκουν στο παρελθόν μου...και το παρελθόν έχω μάθει να μην το κοιτώ....ένα πράγμα άλλαξε μόνο και για ένα είμαι πια σίγουρος....αγάπησες αναγνώστη μου.....αγάπησες και πονάς.....πονάς τόσο που λες "Δε πάει άλλο να την αγαπώ και να πονώ,να αμφιβάλλω..."

Πρωτόγνωρο συναίσθημα για εσένα, μετά από τόσους ενθουσιασμούς....πρώτη φορά....πρώτη φορά για εσένα....και δε ξέρεις τι να κάνεις....ελπίζεις, κατανοείς,συγχωρείς,περιμένεις,υπομένεις και πορεύεσαι;

Να μια ερώτηση αρκετά δύσκολη....Υπάρχουν στοιχεία δυνατά όμως που σου λένε προχώρα....και προχωράς..... ο πόνος από το ανεκπλήρωτο τελικά είναι μεγάλη υπόθεση...αλλά έρωτας χωρίς πιπέρι, δεν είναι πικάντικος και νοστιμιά δεν έχει....βέβαια όταν τρως συνέχεια το ίδιο πιάτο θα βαρεθείς κάποτε....και για αυτό είναι καλό, αν και ο σεφ θέλει να σε κρατήσει, να σου δώσει κάποιο άλλο πιάτο....










Παλιά ζήλευα αυτούς που έγραφαν και τους εκτιμούσα και τους ζήλευα....γιατί ήθελα να νιώσω κάποιος...τώρα που κατάλαβα...το μετάνιωσα.....

"Ποιόν φόβο αγάπησες....;"

Να'μαι και εγώ αναγνώστη μου! Ένα μήνα μακριά σου..Δε μου έλειψες καθόλου, αλλά είσαι μία λύτρωση ώρες ώρες....Λέγοντας "ώρες-ώρες" μιλάω για αυτές τις δύσκολες στιγμές που σε κόβουν, που σε κάνουν να νιώθεις μόνος και αδύναμος...Μιλώ για τις ώρες που εμείς οι καπνιστές ανάβουμε ένα σέρτικο τσιγάρο για να κάψουμε ή να καταπιούμε τους πόνους μας...

Ένα μόνο από τα κείμενα μου, με διαπερνά αυτές τις ημέρες..το Η αγάπη και ο έρωτας θέλει ρίσκο...

Δε ξέρω γιατί, δε μπορώ να καταλάβω αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω περίεργα....Και νιώθω περίεργα όχι για την κατάσταση του παρόν, αλλά για τις υποσχέσεις του μέλλοντος.... Μου φαίνονται απίθανες και συννεφιασμένες.... Νιώθω ότι η μοίρα μου το έχει, μου έχει δώσει αυτό το κακό...του να μην μπορώ ποτέ να ηρεμήσω...Οι σκέψεις μου πραγματικά τρέχουν...με ταχύτητες που προκαλούν μεγάλη αδρεναλίνη... Αρχίζω και καταλαβαίνω έναν φίλο....Μου είχε πει μια φράση: "Τα παίρνεις σοβαρά τα πράγματα και για αυτό χαλιέσαι..." Πόσο δίκιο να έχει;

 Όσο αφορά το μέλλον...με συνοδεύουν στις σκέψεις μου 2 στίχοι 
"Ποτέ σου δεν ρίσκαρες και πώς να πιστέψεις
Ποιό μέλλον μου συζητάς αν το παρόν δεν αντέξεις"


"απόψε χαράμισα λίγες ελπίδες ακόμη......"

ΥΓ....

Πφ....λάκωνας....ήμουν και θα'μαι από ότι φαίνεται...προφανώς το κείμενο μου αναγνώστη μου είναι κατώτερο των προσδοκιών σου...αλλά και η ψυχή μου δεν έχει προσδοκίες πια.......δεν ξέρω...δεν ξέρω αν πρέπει...αν μπορώ... αν μπορώ ή αν πρέπει να κάνω όνειρα......Σαν το βαλσάμικο ξύδι.... είναι τόσο ωραίο στη γεύση αλλά αν φας πολύ θα σου "ξυνίσει"....(αν δεν το'πιασες κάνε παραληρισμό με την σοκολάτα)
Απόψε χαράμισα ελπίδες αναγνώστη μου...Χαράμισα τις ελπίδες που είχα....Πίστευα ότι η αγάπη όλα τα νικά...και η αγάπη είναι στα μικροπράγματα για εμένα...Τα μεγάλα (βλέπε ρίσκο,τρέλα) είναι για τον έρωτα...άλλου τρελού παπά ευαγγέλιο αυτό....

Νιώθω αυτό που λέει το τραγούδι παραπάνω....Ο χρόνος τελικά είναι ο χειρότερος γιατρός....αυτά που αφήνεις για μετά...αυτά που αφήνεις για το μέλλον...υποσχέσεις.... σε καίουν, σε σκορπίζουν...γιατί νιώθεις το παρόν να χάνεται....

μα ελπίζω

Κάτι τέτοιες νύχτες – Αντώνης Βαρδής

Απο τα πιο “απελπισμένα” ερωτικά, μελαγχολικά, πονεμένα τραγούδια του Αντώνη Βαρδή..
Κάτι τέτοιες νύχτες που μοιάζουν ατελείωτες, που ησυχία η ψυχή σου και το μυαλό σου δεν μπορεί να βρει.. μόνη διέξοδος είναι να μην μπορείς να σκεφτεσαι…γιατί οι σκέψεις γίνονται “θέλω”, τα “θέλω” ανάγκη του οργανισμού σου που δεν μπορεί καλυφθεί… & μένει μόνο ο πόνος από το ανεκπλήρωτο.


Έχω μια διάθεση απόψε να σε δω
Αχ και τι δεν θα ‘δινα να ‘ρχόσουνα εδώ,
τα δικά σου βήματα ν’ ακούσω στα σκαλιά
κι ύστερα στην πόρτα να γυρίζεις τα κλειδιά
Άσχημα παιχνίδια που μου παίζει το μυαλό,
με τη φαντασία μου σε φέρνω πάλι εδώ,
να με νανουρίζεις με τραγούδια και φιλιά
να ‘σαι η ζωή μου, όπως ήσουνα παλιά…
Κάτι τέτοιες νύχτες που βουλιάζω στο ποτό,
μου περνάει η σκέψη πως ακόμα σ’ αγαπώ…
Κάτι τέτοιες νύχτες να ησυχάσω δε μπορώ,
θέλω να γυρίσεις, να σ’ αγγίξω, να σε δω…
Κρύβεσαι κι απόψε στην ανάσα των κεριών
γίνεσαι ο στίχος πονεμένων τραγουδιών,
σα μελαγχολία τη καρδιά μου τυραννάς
σαν την αμαρτία μες στο αίμα μου κυλάς.
Θα ‘θελα μια νύχτα να κοιμόμασταν μαζί,
μες στην αγκαλιά σου να με πάρεις σαν παιδί
να ‘λιωνε στη φλόγα του φιλιού μας ο καημός,
πάντα με πονάει ο δικός σου χωρισμός.

Βράδυ κυριακής

Ναι αναγνώστη μου....από τις δυο παλάμες μου, μόνο τη μία θα κρατήσω...αυτή με τα πέντε δάκτυλα....(για φασκέλωμα θα μου πεις) γιατί εκεί χωράνε οι αμαρτίες μου..δε χρειάζεται κάτι παραπάνω....

Το θέμα είναι για τις δικές σου παλάμες και δάκτυλα...πολλά πενταδάκτυλα μετράς τις τελευταίες μέρες και φασκελώνεις πληγώνοντας....Και ξέρεις...ότι το δικό σου αμάρτημα, δεν είναι μόνο "του κόσμου όλα τα δάκτυλα" αλλά και "του κόσμου όλα τα δάκρυα..." Νιώθω βαρύς και ασήκωτος.... Τα λάθη σου, κάνουν τις πλάτες μου βαλίτσες να τα χωράνε...Με διαπερνά μία ηρεμία αναγνώστη μου, όμως...Κατά βάθος ξέρω και ηρεμώ....
Αλλά αναγνώστη μου πώς; πώς; πως γίνεται;πως έγινε μάλλον..... Γιατί; Γιατί δεν; και Γιατί ναι; και Γιατί όχι;
Όλα μια ιδέα...ακόμα και το πόσο να πληγωθείς μια ιδέα είναι αναγνώστη μου...Μεγάλες κουβέντες θα μου πεις, μικρή είναι η ζωή θα σου πω....Μαζί με εμένα κλαιν' και οι αναμνήσεις μου σήμερα...Οι τοίχοι μου φωνάζουν..Μου λένε,με ρωτάνε αυτό που δε θέλω να σκέφτομαι....Με αναγκάζουν να τους ακούσω...Με αναγκάζουν να τους κοιτώ...Και ξέρεις αναγνώστη μου....άμα ντρέπεσαι δεν κοιτάς και τον άλλον κατάματα....Τι να τους πω; Ότι για την ηθική αυτουργό που τους κακοποιώ, τώρα δε ξέρω τι να κάνω; Όσο για το ταβάνι...ούτε βλέφαρο...

Θα'θελα σήμερα να σβήσουν όλα αυτα που με τρώνε, όλα αυτά που χαλάνε το εγώ μου, και όλα αυτά που ξετυλίγουν το μη συγγραφικό μου ταλέντο..Θα'θελα πότε να μην ξαναγράψω σε αυτό το καταραμένο blog. Μόνο αναμνήσεις πόνου προσφέρει το γαμίδι....Αλλά αναγνώστη μου ξέρεις, ο πόνος από την αγάπη δεν είναι εύκολο πράγμα....Με τον πόνο στα γράμματα μου, πολλές φορές βλέπω και τον πόνο και την αγάπη μέσα μου. Κάτι ασήμαντο..Ανάρτηση και καρκίνος με αυτό το κάπνισμα πια...Κατάντησα επίσημα "θεριακλής"...Πάντα μ'άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός...Προφανώς δε θα μου αρέσει και το αποτέλεσμα του σε λίγα χρόνια. Αλλά η ζωή πουτάνα ήταν, πουτάνα είναι.. Δίνει  για λίγο το ωραίο και πληρώνεις ακριβά το άσχημο..

Ερχόμενος ξανά στο μπροστά μέρος του κεφαλιού μου, καταλαβαίνω ότι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχω,δε θα το αποκτήσω ποτέ.Η εκδίκηση.Θυμάσαι; Είναι αυτή που συνήθως σερβίρεται κρύα και ποτέ ζεστή. Δε την μπορώ.Το "EGO" μου λέει να την αποκτήσω και να μάθω να την χρησιμοποιώ. Δε μπορώ και δε θέλω.


Τελικά γεννήθηκα πολύ αλτρουιστής για αυτό τον κόσμο, με αυτούς τους ανθρώπους.

 

P.S. I've Loved you.......
ps2 ολα καλα! ;)