Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

..οι μέρες μου μακριά σου..

.. οι μέρες μου μακριά σου ..

Ξαναζείς, μέσα από τις αναμνήσεις, μέρες με τη μέρα.. Τι και αν πέρασαν χρόνια... σιγά σιγά θυμάσαι, αναρωτιέσαι τι έγινε τότε... αναπολείς... όταν ζεις το όνειρο, σταματάς κάθεσαι και το κοιτάς..


'Ολα περνούν; Το πιο δύσκολο αναγνώστη μου είναι να ζεις με όμορφες αναμνήσεις.. Που να βρεις θάρρος να προχωρήσεις μετά; Να ζήσεις τι; Το καλύτερο, ακόμα και όταν δεν έχεις ιδέα πως θα μοιάζει; Πολλά ερωτηματικά, πολλά χρόνια μετά στο ίδιο σημείο. Στο σημείο, όπου καταλαβαίνεις και δέχεσαι ότι απλά προχωράει η ζωή. Για εσένα, όταν νοιάζεσαι, δεν προχωράς παρακάτω, μένεις εκεί. Γεγονός πικρό, όταν είναι μονόπλευρο. Όσο και να αντιστέκεσαι και να περιμένεις το θαύμα, δε θα γίνει. Απλά προχωράς για να σταματήσεις κάπου αλλού. Ναι, είναι τόσο μάταιο, όσο ακούγεται. Φτάνεις στην συναισθηματική ενηλικίωση πια, τότε που καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει κενό, ξενέρα και τα συναφή. Μια απογοήτευση όπου κυριαρχεί. Κυριαρχεί γιατί ο ίδιος δεν γνωρίζεις τι χρειάζεται, τι χρειάζεται για ένα χαρούμενο αύριο με ένα και μόνο χαμόγελο. Κάποτε ο Έρνεστ Χεμινγουέι, είχε γράψει ότι για να μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον, απλά πρέπει να το κάνεις. Δήλωση προσωπική, λύπη έρχεται όταν το πράττεις και υπάρχει τέλος. Ναι, ναι, ναι. Για αυτό το νομοτελειακό γεγονός γράφω. Αυτό στο οποίο όλα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Με άλλα λόγια, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αναγνωρίζω το φόβο σου, πάντα έτσι θα είναι, αναρωτιέσαι; Απάντηση μη περιμένεις να βρεις, απλά προχώρα.

Φύγε από αυτό που νόμιζες για αληθινό, μήπως και κάποτε το βρεις. Μην είσαι δειλός, λόγια του Λουντέμη. Αρκετά δύσκολο αυτό που ζητάει, αλλά ο μόνος δρόμος. Συμπεράσματα πολλά, ένα κυριαρχεί αναγνώστη μου. Θέμα χρόνου είναι να ζήσεις ξανά, στοίχημα μεγάλο να βρεις το αληθινό. Υπόψιν, το αληθινό έχει και χρόνια εμπειρίας μέσα του οπότε αν το δεις κουρασμένο, ταλαιπωρημένο από εφήμερες αγάπες, λαβωμένο από πλανόδιους έρωτες, μη το φοβηθείς, μη το αρνηθείς.

Θυμάμαι, κάθε μέρα τι γινόταν, πως ένιωθα, τι ζούσαμε. Τα βράδια μας, τα πρωινά μας, τα λόγια μας. Δύσκολα θα ξεχάσω, το πως τα δυο μας χέρια ενώθηκαν και κάναμε την πρώτη βόλτα. Κάποιες φορές, πηγάζει από πολύ βαθιά, νομίζεις ότι είναι ανάγκη να αγαπήσεις αυτόν που έχεις δίπλα σου. Κατάλαβα πια, ότι δεν είναι έτσι, η αγάπη είναι έτσι, η συντροφικότητα που θες να έχεις με τον άλλον, στις χαρές και στη ζωή. Έτσι και εγώ θυμάμαι. Θυμάμαι ένα χρόνο, κάθε μέρα. Κάθε μια από τις μέρες, από την αρχή μέχρι το τέλος. Βέβαια, σαν άνθρωπος, αφήνω τις κακές στιγμές έξω. Δεν μπορώ να τις θυμάμαι. Το καλό με τις κακές στιγμές. Ξεχνιούνται, προσπαθείς και φεύγουν. Αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή σε τραβάει και τις αφήνεις στην άκρη. Σε αντίθεση με αυτά τα χρόνια, όπου όσο και να θέλω να αλλάξω τη ζυγαριά προς την άλλη πλευρά δε γίνεται. Όσα κιλά και να βάλω υπέρ των αρνητικών εξανεμίζονται. Έτσι μένουν οι όμορφες αναμνήσεις και ένας πόνος βαρύς γιατί δε συνεχίζονται.

Σήμερα ξυπνήσαμε μαζί, κοιτιόμασταν και αφήναμε τον έρωτα να μιλάει.

..οι μέρες μου μακριά σου..

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

Αντρικές κουβέντες

Καλησπέρα αναγνώστη μου.



  Έχω κάμποσους μήνες στο μυαλό μου ένα κουβάρι, με στίγματα ιδεών και απόψεων. Κυρίως, μεταξύ μας είμαστε, διαφωνιών. Επί κοινωνικού επιστητού, συγκεκριμενοποιώντας την αυθαίρετη δομή των σημερινών σχέσεων. Η πρωτότυπη σχέση κατ'εμού του ιδίου δεν έχει υπάρξει, ή δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί, πέθανε για αυτόν, πέθανε για αυτή ή κάτι παρεμφερές.. Δε μου κάνει αίσθηση, να ακούω για έρωτες, όχι σε μια τόσο υλιστική κοινωνία, δίχως τον ιδρώτα της ουτοπίας να τρέχει. Μερικά πράγματα, δεν είναι όπως το ποδήλατο, λαϊκά, κανείς δεν σου έμαθε να ερωτεύεσαι και κυριότερα να αγαπάς. Όταν κυκλοφορούν τόσες φόρμες συμπλήρωσης για την 'ιδανική σύντροφο', τόσα σύμβολα γοήτρου, δε γίνεται να πεις πως ερωτεύτηκες, με την έννοια του Αισχύλου και του Σοφοκλή. Η αγάπη είναι κάτι βαθύ,λένε, ο έρωτας κάτι παροδικό, επίσης λένε.
   Έχω κλείσει σε αυτή τη ζωή, ότι, ό,τι και να λένε, είναι βλακείες για να καλύψουν το άγνωστο και το φόβο του ανθρώπου. Σκέφτηκα δυο πολύ μικρές γραμμές, για τον έρωτα..


"" Έρωτας είναι αυτό που σε συγκλονίζει και σε αλλάζει, δίχως να σε μετατοπίζει σωματικά, μα δυνητικά να εξημερώνει τον εαυτό σου, συμπληρώνοντας το δίπλα σου..""







Υ.Γ. Το πιο όμορφο πράγμα που έχω παρατηρήσει, είναι το βλέμμα του ερωτευμένου. Για το βλέμμα είμαι σίγουρος, για το ερωτευμένος, όχι και τόσο...

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Αλλάζω

Μέρες και μέρες περνούν και θα περνούν. Ένα από τα λίγα πράγματα στη ζωή που δεν σηκώνουν αντίσταση. Περνά ο καιρός, μαζί και πολλά άλλα.Δεν μένει κάτι, ποτέ δε μένει κάτι, μόνο οι αναμνήσεις. Δίκοπο το μαχαίρι,αν δε θες να μένουν.

Αν ένα πρωί ξυπνήσεις, και δεν είναι αυτό το πρωινό σαν τα άλλα; Δεν είναι.Έχουμε αδυναμίες, δεν θέλουμε να ζούμε σε μια ρουτίνα αλλά ποθούμε τη γνώση για το αύριο. Υπαρξιακό ον,αυτός ο άνθρωπος, η ανυπαρξία της γνώσης είναι το ταίρι της στασιμότητας. Η αλλαγή ενός πρωινού δεν έρχεται γιατί δεν αφήνουμε τη ζωή μας χωρίς έλεγχο, αγωνιούμε να μάθουμε το μετά,χάνοντας την ουσία.

Όταν ξυπνήσεις, αλλάξεις, διαγράψεις τη ζωή που έκανες.Αλλάζεις, δε θες επαφές, αναμνήσεις, θες να σβήσεις, το πόνο. Αυτόν που σου προκάλεσαν οι άνθρωποι, το κενό τους. η προσπάθεια τους να το καλύψουν. Είσαι μέρος ενός μικρού παιχνιδιού, παράγοντες πολλοί, τύχη δε, καθόλου. Δεν υπάρχει σαν παράγοντας, καθορίζεις εσύ τη ζωή, τη ζωή αυτή που άφησες ίδια, χωρίς να την αλλάξεις. Αυτή που τώρα σβήνει στο φως του ίδιου ήλιου που αντικρίζεις κάθε μέρα, κάνοντας την υποχρεωτική ρουτίνα. Σκέψου να είσαι σε μια λίστα, λίστα με ονόματα και αριθμούς αντάμα. Δεν θες αριθμό, μα όλοι έχουν, δε θες όνομα, όλοι έχουν, δε θες ζωή σε επανάληψη, όλοι έχουν.....Βλέπεις και εσύ, όλοι κάθονται και παρατηρούν, αναπολούν, πιστεύουν. Χρειάζονται, ένα ρήμα, για να μην γίνουν το αντικείμενο της πρότασης, Αγαπούν, μοιράζονται, ερωτεύονται...Αυτός ο έρωτας είναι το πιο πιασάρικο στα χρόνια της ανθρωπότητας, με το δίκιο του. Χρειάζονται το νιώθω, είναι βασικό για την ύπαρξη του εαυτού σου.

Εσύ πάλι, έχεις πρόβλημα κατά τα κοινώς λεγόμενα. Δεν γνωρίζεις το τι και το πως. Διαφωνείς στην αλληλεπίδραση των συναισθημάτων, όπως είναι, όπως τα βλέπεις γύρω σου. Δε χωράει στο μυαλό σου, ότι ερωτεύεσαι για να καλύψεις τα κενά σου. Νιώθεις ότι αυτοεξευτελίζεσαι. Για αυτό λες δε γνωρίζω,δε ξέρω. Προσπαθείς να ονειρευτείς την τέλεια σύντροφο. Πώς είναι,ανάθεμα; Κανείς δε ξέρει λένε μέχρι να βρεθεί. Η τέχνη. Ένα βιβλίο.Ένα γράμμα. Αυτό ναι, το ερωτεύεσαι.

Στην αλλαγή,διαρκή,επίπονη,απολαυστική.Στην αλλαγή, θες την φαντασία, τα όνειρα, του μικρού παιδιού. Αυτά τα θολά,τα απλά, αυτά κάνουν την αλλαγή. Όπως, ερωτεύεσαι την έξαρση της φαντασίας, έτσι τα όνειρα ανοίγουν το δρόμο στην ευτυχία και στην ασάφεια. Η αλλαγή που κάνεις είναι ασαφής,έτσι πρέπει. Όταν αλλάζεις, γνωρίζεις το που πας, οχι το πως. Το ανυπέρβλητο της υπόθεσης είναι μέσα στη σκιά να βλέπεις τη ζωή.....άλλωστε δεν έχεις να ακούσεις κάτι από έναν μικρό κύριο.

http://www.youtube.com/watch?v=8eHj9Fev_Po

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Ψαρή Τριχα

Αναγνωστη μου εδω ειμαστε ξανα..
Όλα κάποτε τελείωνουν.Νόμος σε λέω.

Η απόφαση σου; Να τα τελειώσεις όμορφα ή να τα αφήσεις να σαπίσουν.

Προσωπικά το δεύτερο διάλεξα, όχι δεν ήταν επιλογή, αδυναμία ήταν. Αποτέλεσμα; Λιγότερος πόνος. Δεν έχει άλλο... Τελειώνει έτσι απλά.... τόσο απλά...δυσκολία καμία... μερικέσ φορές χρειάζεται κάτι άλλο πιο δυνατό για να σβήσει όμως...

Πίστεψε με, αν σου χτυπήσει την πόρτα τυχερός είσαι....αν όχι δεν είσαι και άτυχος.....η ζωή ανήκει σε αυτούς που τολμούν είπε κάποτε, κάποιος...

Το να τολμήσεις είναι υπόθεση...Δεν θες να τσαλακωθείς.....Λογικό είναι....άλλωστε δε χρειάστηκε ποτέ να κάνεις κάποια υπέρβαση, όσο αφορά το πιο όμορφο πράγμα στη ζωή.( Αν αναρωτηθείς τι είναι, μη διαβάσεις άλλο δε σε θέλω για αναγνώστη μου).


Έτσι λοιπόν, ξαναπιάνεις τον χάρτη, αυτόν στο ράφι, τον σκονισμένο....και προχωράς...το μόνο που έχεις; Μια ψαρή τρίχα...η εμπειρία είναι κάτι που δε μπορείς να ξεχάσεις..